بحران مالي آمريكا در جهان واكنشهاي مختلفي را در پي داشت. شماري از جوامع متصل به اقتصاد آمريكا آشفته و سراسيمه در جستوجوي راهكار برآمدند. تعدادي از كشورهاي برخوردار از اقتصاد نسبتا مستقل، آرام ولي با دقت تحولات را زير نظر گرفتند و جوامع منتقد ايدئولوژي اقتصاد آزاد نيز پر صدا و طمطراق، تمام گفتههاي پيشين خود را تكرار كردند و بحران را نقطه پايان اقتصاد آمريكا خواندند. در اين ميان، اما يك ملت نگاه و احساسي متفاوت داشت: ژاپن، جامعهاي بود كه گرفتاري مشابهي را در دهه 90تجربه كرد و از همين روي، به بحران آمريكا نگاهي نوستالژيك داشت. ژاپنيها، برعكس ديگران كمك 700ميليارد دلاري دولت آمريكا به موسسات مالي اين كشور را عملي شتابزده خواندند و آن را پايان بخش بحران قلمداد كردند.
به زعم آنان، مداخله 700ميليارد دلاري دولت تنها گام اول در فرآيند بلندمدت و پيچيده مداواي درد به حساب ميآمد. آنچه در پي ميآيد ترجمهاي است از گزارشي كه مارتين فاكلر، نويسنده روزنامه نيويورك تايمز از تجربه مشابه ژاپن و وجوه مشترك بحران مالي اين كشور با بحران فعلي ايالات متحده تهيه كرده است...
ادامه مطلب
حرفها و مرثیه ها را سردمداران واژه و سخن در رسانه ها نوشتند و خواندید. تنها کاری که به ذهنم رسید تا ادای احترامی کرده باشم نمایش این تصاویر بود. نمی دانم، ولی به گمانم دنیا بدون پل نیومن چیزی کم دارد...
یعنی آن جوان ترکه ای " تابستان گرم و طولانی "، آن پرنده مهار نشدنی " لوک خوش دست"، آن عاصی دوست داشتنی در " گربه روی شیروانی داغ" رفت؟
جای مارلون براندو و پل نیومن در این کره خاکی واقعا خالی می ماند.
راستی جایی خواندم که در طول حیاتش ۲۵۰ میلیون دلار وقف فقرا کرد.
یادش گرامی
عکس ها را در ادامه مطلب ببینید
ادامه مطلب
پیوندهای روزانه
نوشته های پیشین
پیوندها
