ظهور تلویزیون فارسی بی بی سی در جمع رسانه های فارسی زبان خارج از کشور برای مردمی که ۱۰۰ سال است کار رسانه ای حرفه ای را آن طور که باید ندیده اند، فرصت مغتنمی است. بی بی سی فارسی البته صد در صد بی نقص هم نیست، اما در همین چند روز نخست آغاز به کار ثابت کرده که می تواند طیف گسترده ای از مردم را جذب کند.

برنامه های این رسانه نو ظهور، متاثر از محیط و استانداردهای بی بی سی، بیش از همه، ویژگی های گرافیکی و بصری آن را به رخ بیننده می کشد. دوربین های ویدئویی با فیلترهای گرم، تیزرهای کوتاه بین برنامه ها، استفاده از موسیقی ریتم دار و سرشار از حرکت برای انتقال از برنامه ای به برنامه دیگر و صدابرداری عالی و بدون نقص از جمله این ویژگی ها است.

از گرافیک و صدا و تصویر که بگذریم، استفاده از مجری های مسلط، برنامه های متنوع و نحوه ویرایش اخبار نیز کیفیت بالایی دارد. گفتگوی مجریان با کارشناسان داخل و خارج از استودیو بسیار کوتاه مدت تعریف شده تا خارج از حوصله مخاطب نباشد، اگرچه به نظر من، کیفیت گفتگو های تحلیلی سیاسی چندان بالا نیست، به خصوص وقتی مدیر سایت وزارت خارجه اسرائیل و مسئول جنبش تحریم اسرائیل در لندن همزمان و رو در روی هم مجال صحبت درباره غزه می یابند، نتیجه جز اعصاب خردی بیننده نیست، چناچه دیدیم.

بی بی سی به زمان کمی نیاز دارد تا بهتر از امروز شود. این اتفاق را باید به فال نیک گرفت و منتظر آثار مثبت آن در جامعه تشنه به خبر ایران نشست. یکی از این آثار اولیه شاید تلنگر به بچه های خواب آلود صدای آمریکا باشد تا به خود بیایند و بعد از یک گردگیری اساسی و تجدید قوا این فاصله فاحش با رقیب تازه نفس را جبران کنند.