مختصر و مفید که بگویم، نافلر در این آلبوم دوباره به فضای راک سلتیک، یعنی همان ژانری که از ابتدا با آن شناخته شده است، بازگشته و در عین حال از موسیقی گرم شرق اروپا و تلفیق این هر دو با موسیقی فولک آمریکا غفلت نکرده است.

حنجره دورگه و به تعبیر خودش "استراکوستر مانند" او البته حکایت از کهولت سن دارد، اما او از همان ابتدا سبکی را برای خواندن ابداع کرد که صدایش را تکمله ای بر گیتار قرار دهد، نه سوار بر گیتار. بنابراین هواداران پیرمرد اسکاتلندی مجار تبار می توانند امیدوار باشند که حداقل ۱۰ سال دیگر کارهای قدرتمند و مثل همیشه میخکوب کننده او را خواهند شنید.

اگر روزمرگی و شعف و سرور زندگی زیر سایه ولایت فقیه مجال دهد، از ترانه های زیبای این آلبوم بیشتر خواهم گفت.

وحشتناک ترین صدا. غریب ترین فریاد. خودکشی دسته جمعی چند نت رهاشده در زمان...

۳۰، ۴۰ ثانیه موسیقی انتخاب شده برای این آیتم در حقیقت یک قطعه بلوز متعلق به دلتای میسی سیپی بود که با تکنیک اسلاید یا باتل نک نواخته شده بود. به هم ریختم. مثل مرغ سرکنده دست و پا می زدم. دست خودم نبود. نگاه عاقل اندر سفیه زنم بود که به خودم آورد. شکی نبود که نوازنده سفید پوست است. مویسقی اش از بلوز سیاهان نشات گرفته بود اما تکنیک اسلاید نوازی حتما کار  نوازنده ای متعلق به نواحی سفید نشین تگزاس بود.  همین. از این قطعه همین را می دانستم. فقط یک حدس.  اما او که بود؟ چه بود؟ همان روز جست و جوی من برای کشف هویت نوازنده آغاز شد.

جست و جوی من ۴ سال طول کشید. تا همین امروز. از ایمیل به روابط عمومی شبکه ۴ بگیر تا تمام دوستانی که می دانستم در زمینه فیلم و سینما ادعا دارند. هیچ کس کمک نکرد. کسی چیزی نمی دانست. برای کسی مهم نبود. من می ماندم و لبخند تمسخری که عایدم می شد: دیوانه، به چیز دیگری نمی توانستی گیر دهی؟

هفته پیش داشتم در اینترنت گشت می زدم. سری به بلوزنوازهای سیاه دهه ۲۰ و ۳۰ می زدم و اگر اثری، کاری، قطعه ای قابل شنیدن بود، گوش می کردم. به ویلی جانسون که رسیدم و آهنگ "Dark Was The Night" را شنیدم، خشکم زد. خودش بود. خود خودش بود. همان نغمه بود، بی هیچ شکی. اما آن سفیدپوستی که این آهنگ را کاور کرده بود، که بود؟ سرچ اینترنتی شروع شد. خیلی ها این آهنگ را کاور کرده بودند. یک جورهایی حکم "Little Wing" را داشت برای بلوز نوازهای سنتی. جدیدترها از little wing جیمی هندریکس مشق نوشته اند و قدیمی ترها از "Dark was the Night" ویلی جانسون. در صدر کاورهای معاصر از این آهنگ نام Ry Cooder به چشم می خورد. آهنگ را با دلهره و دلواپسی و هیجان وصف نشدنی گوش کردم. زیبا بود، اما آنی که من را دیوانه کرد نبود. کاورهای دیگر را شنیدم. یکی بعد از دیگری. نه، هیچ کدام آنی نبود که ۴ سال پیش بیخوابم کرد.

نا امید و خسته هنوز می گشتم. کاملا اتفاقی نمونه ای 10 ثانیه ای از آهنگ Paris,Texas اثر ری کودر را کلیک کردم که برای فیلمی به همین نام اثر ویم وندرس ساخته بود. و ناگهان....

خودش بود. خود خود خودش بود. آه. ۴ سال. ۴ سال لعنتی. اگر فقط یک کم سینمایی و فیلمی هم بودم، شاید هرگز این قدر آوارگی نمی کشیدم. سینمایی ها این جور چیزها را راحت تر رصد می کنند. اما مگر به 10 تایشان نگفته بودم؟من که از همه شان پرسیده بودم. ... لعنت. لعنت. به چه؟ نمی دانم. نمی دانم. به مکان و زمان اشتباهی. به جای عوضی. به زندگی اشتباهی. به قدم زدن زیر پل کریمخان و زندگی کردن در شهرک وحدت کرج، به جای مصاحبه و مکالمه با .. با... با... شاید با ری کودر.

 ری کودر این آهنگ را متاثر از همان dark was the night برای فیلم پاریس تگزاس ساخته بود. سفری روحانی به اعماق غربت انسان، با نوایی جنون آور و داغ، به داغی نیش کژدم که از گیتار کودر در می آید.

سطر آخر: ری کودر را که پیدا کردم و آهنگ غریب و زوزه دارش را، دیدم در وبلاگهای فارسی زبان چند نفری مثل من دنبالش بوده اند و به محض یافتن، چیزی نوشته اند. شاید برای دل خودشان که روزهایی در جست و جوی چیزی بوده اند که آتش به جانشان انداخته.

ری کودر 62 ساله در فهرست 100 گیتاریست برتر تمام دوران که رولینگ استونز منتشر کرده، رتبه هشتم را دارد. تا کنون 3 جایزه گرمی برده و به خاطر اسلاید نوازی اش در جهان شهره است.

برای دخترم ندا آقا سلطان

دخترم

سنت شان بود

 زنده به گورت کنند

تو کشته شدی

ملتی زنده به گور می شود.

ببین که چه آرام سر بر بالش می گذارد 

او که پول مرگ تو را گرفته

 شام حلال می خورد. 

تو فقط ایستاد ه بودی

 و خوشدلانه نگاه می کردی 

که به خانه ات بر گردی

اما دیگر اتاق کوچک خود را نخواهی دید دخترم

 و خیل خیال های خوش آینده 

بر در و دیوارش پرپر می زنند.

 تو مثل مرغ حلالی به دام افتادی

 مرغی حیران

که مضطربانه چهره ی صیادش را جستجو می کند

تو به دام افتادی

همچون خوشه ی انگوری

 که لگدکوب شد

 و بدل به شراب حرام می شود.

کیانند اینان 

پنهان بر پنجره ها، بام ها

کیانند اینان در تاریکی

که با صدای پرنده ی خانگی

 پارس می کنند.

کشتندت دخترم

 کشتندت

 تا یک تن کم شود

اما تو چگونه این همه تکثیر می شوی.

آه ندای عزیز من 

گل سرخی که بر گلوی تو روییده بود

باز شد

گسترده شد

و نقشه ی ایران را در ترنم گلبرگ هایش فرو پوشانید

و اینانی که ندا داده اند

بلبلانند

 میلیون ها تن که گرد گلی نشسته

و نام تو را می خوانند.

 یعنی ممکن است صداشان را که برای تو آواز می خوانند نشنوی

یعنی پنجره ات را بستند که صدای پیروزی خود را هم نشنوی 

ببین که چه آرام سر بر بالش می گذارد

او که صید حلال می خورد.

 شمس لنگرودی- اول تیر ۸۸

 برداشت: وبلاگ خبرنگار گیلانی

روز 22 مرداد، 12 اوت سالروز تولد یکی از محترم ترین و اصیل ترین اهالی موسیقی راک بود: مارک نافلر، شاعر، آهنگساز، گیتاریست و خواننده اسکاتلندی راک، کانتری، و موسیقی فولک آمریکا و سلتیک.

درباره نافلر و موسیقی عمیق و تاثیرگذار او گفتنی زیاد است. اما اگر قرار باشد تمام موسیقی او را در یک جمله توصیف کنم، این را ترجیح می دهم: نوای غریب تنهایی.

ویژگی نافلر، ترکیب نامتعارف و غریبانه ای از صدای فرشته مانندش با اشعار و نت های آرام کاملا شخصی او است. اشعار این ادیب اسکاتلندی گاه شنونده را تا پیچیدگی واژگان شکسپیر منگ می کند و گاه او را تا سادگی فرهنگ دوران جسی جیمز و بل استار  به رقص کانتری وا می دارد. او کلامش را کاملا برخاسته از تجربیات و رویاهای شخصی خود در ترانه جا می دهد. تا جایی که گاه احساس می کنی دارد خواب پریشان شب گذشته را برایت تعریف می کند اما در دل همان خواب ناگهان وجوه مشترکی می یابی. دنیای شخصی نافلر ناگهان صدها هزار سابسکرایبر پیدا می کند.

نافلر را 17 سال پیش با آلبوم On Every Street کشف کردم. همان بار اول به محض شنیدن صدای موقر، بم و متین او خشکم زد. او مرا وادار کرد موسیقی اش را محترم بشمارم. تکنیک منحصر به فرد نوازندگی اش باعث می شد از گیتار استراتوکاستر او صدایی شبیه به ویولن خارج شود و این برایم تازگی داشت. او تک مضرابهایی از بلوز و کانتری را روی باره های نخست دسته گیتار چنان با راک سلتیک می آمیخت که ناخودآگاه می ایستادم و می نشستم و بعد دوباره از جا می پریدم بی آنکه قادر به تکلم واژه ای باشم. دنیای شخصی من با دنیای شخصی او مخلوط می شد و سالها می گذشت. خوابش را می دیدم. یک بار دیدم که دارم با او مصاحبه می کنم آنهم به زبان فارسی. اگر بخش زبان فارسی را فاکتور بگیرید، این تنها آرزوی من در این دنیای سیاه و سفید است. نه خانه 60 متری می خواهم نه پژو 206، نه ویلا در کجور و بسطام، لعنت به تمامشان. ای کاش قبل از آنکه بمیرم دقیقه ای با این مرد هم کلام شوم.

استاد. 59 سالگی ات مبارک. باز هم برایم بخوان.

مطالب مرتبط:

در هر کوی و برزن

غم نامه های ترانه سرایی از سرزمین شمالی

تماشای فیلمی که بی ریا و دغل، تو را به سیر و سیاحت در دنیای تصاویر و واژگان فرا می خواند، آنهم در روزگاری که جنون و آز و توحش محیط پیرامونت را آکنده، بیشتر شبیه یک رویای کوتاه اما شیرین است. به بهانه اش، دو ساعتی را از این افکار مالیخولیایی فرار می کنی که: ای دل غافل، همه رفتند و تو جا ماندی، راستی کی سند شش دانگ یک خانه را می توانی زیر تختت قایم کنی، روزی می آید که دست عیال را بگیری و برای یک بار در 8 سال گذشته پا به رستوران بگذاری،...

همه اش مقدمه چینی بود برای دعوت شما به تماشای فیلم "پیش از سپیده دم" (Before Sunrise) با بازی اتان هاوک و جولی دلپی و به کارگردانی ریچارد لینک لیتر.

تصاویری ساده و بی پیرایه، گفتگوهایی حقیقی و آشنا، خواسته هایی دوست داشتنی، ترسهایی ملموس...

امروز بر پیکرم زخم می زنم

تا ببینم که هنوز حسی مانده؟

بر درد متمرکز می شوم

که تنها واقعیت زندگی است

سوزن،  سوراخی  را می شکافد

همان نیش قدیمی آشنا

سعی می کنم همه چیز را ندیده بگیرم

در عوض همه چیز به خاطرم می آید

به چه  تبدیل شده ام

ای شیرین ترین یار من؟

هر آنکه را   می شناسم

سر آخر، می گذرد و می رود

و تو می توانی تمامش را داشته باشی

آری، امپراتوری کثافات من را

و من تو را خواهم آزرد

و من گزندت خواهم رساند

این تاج خار را بر سر می گذارم

نشته ام بر صندلی دروغگو*

از افکار تکه پاره ای انباشته ام

 که هرگز نمی توانم به هم بچسبانم

در اعماق رشته زمان

احساس من رو به نامریی شدن می رود

تو آن  دیگری شده ای

ومن هنوز همینجا مانده ام

به چه  تبدیل شده ام

ای شیرین ترین یار من؟

هر آنکه را   می شناسم

سر آخر، می گذرد و می رود

و تو می توانی تمامش را داشته باشی

آری، امپراتوری کثافات من را

و من تو را خواهم آزرد

گزندت خواهم رساند

آه، اگر می توانستم بار دگر آغاز کنم

یک میلیون مایل دورتر از اینجا

خود را نگاه می داشتم

راهی پیدا می کردم

شعر از : Trent Reznor

·         استعاره ای است از تناقضی که در آسوده گرفتن و نشستن نهفته. می نشینی و گمان می بری که دمی آسوده خاطری، اما غافلی از روزنه ای جدید که شاید چند قدم آنسوتر به رویت باز شده: صندلی به تو دروغ گفته است.

·         جانی کش فقید "Johnny Cash"  این ترانه را در واپسین سال عمرش خواند و اجرا کرد. او در سال 2003 درگذشت.

می دانم که جایی ردی از خود باقی می گذاری

در کتاب یک نفر نقش خواهی بست

با آن تمثال زخم خورده ات

آن نگاه مرموزت

تمام آن دردها و خوشی هایت

جایی اثر انگشت تو باقی می ماند

و این چهره توست که در هر کوی و برزن می جویم

آن مرد خالکوبی شده بر بازو، زنی را کشته است

همان که مهمیزی نقره ای بر پاشنه دارد

می گوید: من که به تو چسبیده ام، به آن زن چه می توانستم بگویم

او ناگهان خود را به زیر چرخهای ارابه ام انداخت

آه، چه راه پر مخاطره ای بود

آه، چه بار خطرناکی بود

باری از فشفشه را برای جشن آزادی به بالای تپه می رساندم

که به ناگه منفجر شد

و هنوز این چهره  توست که در هر کوی و برزن می جویم

طنین یک نغمه موسیقی با سه آکورد در فضا پیچیده است

و ماه بر سینه آسمان واژگون و معلق است

نمی دانم چرا هنوز پرونده تو را پی می گیرم

و تو هنوز از باقی گذاشتن ردی اکراه داری

چه شهر سردی است

به گمانم هر پیروزی طعمی تلخ و شیرین دارد

و  این چهره توست که در هر کوی و برزن می جویم

چهره توست که در هر کوی و برزن می جویم

مارک نافلر، آلبوم" در هر کوی و برزن"(On Every Street) ، سال 1991

از پشت کاج های باغی تاریک و جغد زده٬

تو را به خود می خواند.

و تنها در پایان است که در می یابی راز آن موسیقی غریب را٬

آنگاه که با آخرین رمق٬ از لای پلک های نیمه باز٬ و از فراز سر می شنوی:

آه٬ بنده دیگری را خواباندم 

نمی دانم چرا ولی هر وقت یاد چنگیز محمودزاده می افتم حتما تصویری از آمریکای لاتین به ذهنم می آید. شاید به خاطر  آن ریش و سبیل انتزاعی اش است یا آن سیگار  دست پیچ خوش عطرش. به هر حال امروز همین طوری باز آن قیافه همیشه خندان به واقع گریانش آمد جلو چشمم و البته برای به یادآوردن روزهای همکاری، چه چیزی بهتر از مرور قطعات پراکنده ای از اشعار ویکتور خارا. خود چنگیز بود که پارسال یادداشت خوبی از این هنرمند مبارز شیلیایی نوشت و از این اشعار خارا در نوشته اش بهره برد.

**********

همانند بسیاری دیگر، من عرق ریختن آموختم
نه فهمیدم که مدرسه چیست و نه دانستم بازی چه معنایی دارد
در سپیده دم آنها مرا از رختخواب بیرون کشیدند
و در کنار پدر با کار بزرگ شدم

پسر، مادرت به راه افتاده است
آنان جاده پهناور را در پیش گرفته اند
و با گام های شتابان از دل ذرت زاران می گذرند
بیا با من بیا
جاده پهناور را درمی نوردیم
آینده دیگری در کار تکوین است

من زبان آقایان را آموختم
و همین طور زبان مالکین و اربابان را
آنها، اغلب مرا کشتند
چراکه من صدایم را علیه آنها بلند کردم

شعر من در مدح هیچ کس نیست
و نمی سرایم تا بیگانه ای بگرید
من برای بخش کوچک و دوردست سرزمینم می سرایم
که هر چند باریکه ای بیش نیست
اما ژرفایش را پایانی نیست
شعر من آغاز و پایان همه چیز است
شعری سرشار از شجاعت
شعری همیشه زنده و تازه و پویا

پرسش من این است
هرگز به فکرتان رسیده که این سرزمین مال ماست
مال کسی است که بخش بزرگی از آن را در اختیار دارد
... حصارها را ویران کن
آنها را در هم بکوب
این سرزمین مال ماست

نه برای خواندن است که می خوانم
و نه برای عرضه صدایم، نه
من آن شعر را با آواز می خوانم
که گیتار پراحساسم می سراید
... چراکه ترانه آن زمانی معنا می یابد
که قلبش نیرومندانه در تپش باشد
و انسانی آن ترانه را بسراید
که سرودخوانان شهادت را پذیرا شود

 آنچه در پی آمده نگاهی کوتاه و گذراست به جدیدترین آلبوم  دکتر "مارک فئودور نافلر" با عنوان:

Kill to Get  Crimson

در مجالی دیگر حتما مشروح تحلیل و نقدم را بر این جدیدترین اثر هنرمند اسکاتلندی لهستانی تبار می آورم. اما فعلا به همین بسنده می کنم که هنرمند، دیگر احساس سالخوردگی می کند. تو گویی تمام آن خوشی و سرمستی حاصل از بودن در کنار امیلو هریس به یکباره جای خود را به سیاهه ای از غم، غربت، هراس و خستگی داده. نافلر باز به همان اشعار و موسیقی وهم آلود، مرموز و یگانه اش بازگشته و این بار مخاطب را با خود حتی تا فضای اروپای قرون وسطی، چیزی شبیه به سوزاندن ژاندارک در تلی از آتش، می کشاند. این بار آکاردئون را هم به میهمانی تنهایی هایش دعوت کرده تا در کنار گیتار غریب و نالان او، درد تنهایی هنرمند در دنیای لوکس اما تهی از انسانیت امروز را به فغان بنشینند.

در میان ترانه های این آلبوم، به ویژه 3 ترانه گویای تمام رخ مختصات نافلر و نمونه ای از اوج تکامل و پختگی این ادیب و شاعر و موزیسین هستند: Let it all go  که واگویه ایست از شرح هجران و حیران هنرمند از گوشه ای به گوشه ای دیگر تا مدینه فاضله اش را بیابد. اگرچه این هجرتهای مکرر دردآلود است اما مگر نه آنکه شهوت و جان و مال روزی به خاک خواهد افتاد اما هنر بر دیوار ملتها ماندگار  می ماند؟ اگر ندانی برای چه آمده ای، چگونه می خواهی بروی؟ آن ندا را که فقط خطاب به تو سر داده شده پیدا کن و بشنو و از هر چیز دیگری بگذر.

Anyway, now i'm old
but if you won't be told
if you've been created
to answer the call
all passion and lust
is going to end in the dust
but you'll hang on some
government gallery wall

در ترانه The Fish and The Bird  او مرثیه ای می خواند بر عشق بین عاشقان نامتجانس:

از پسرک کارگری شنیدم که ماهی و چلچله هم گاهی گرفتار عشق یکدیگر می شوند.

اما چو بین  پرنده و ماهی عشق افتد محکوم خواهند بود به جدایی

پرنده و ماهی عاشق، هرگز نتوانند که خانه ای بسازند و سقفی تا زیرش بیاسایند...

شاهکار آلبوم اما ترانه ایست  به نام Madam Geneva's   که گیتاری میخکوب کننده دارد و اوج غمگساری و تم محزون ترانه را در پارادوکسی تمام عیار با ریتم والس به فضا تراوش می کند.

او چنین آغاز می کند:

منم آن ترانه سرای چیره دست

ترانه هایم را همین جا در خیابان می سرایم

و تو می توانی آنها را در سرتاسر شهر به یکجا بخری

برای تو بهای هر صفحه، یک پنی است

همدردی با شیطان

ترنس رافرتی/ ترجمه؛ فرهاد فرجاد
احساس رأفت، همدلی با آدمیان و رسیدن به نوعی وحدت و یگانگی از جمله رحمت های پروردگار و عنایات ویژه اش به بشر شمرده می شوند، اگرچه این صفات در قرن بیست و یکم، در میانه این همه جنگ افروزی و ثروت اندوزی کمتر نمودی دارند. پس جای شگفتی نیست اگر این روزها شخصیت های روانی، قاتل و منزوی در صنعت سینما، تلویزیون و حتی کتاب های داستانی باری از قهرمانی را به دوش گرفته اند و آرام آرام محبوب می شوند.

«قیام هانیبال»، جدیدترین فیلم «پیتر وبر» که از هفته گذشته در سینماهای آمریکا به اکران درآمده، ادامه ای است بر همان دوره کارآموزی آدم کشی در کلاس استاد هانیبال لکتر!

تعجب نکنید، این روان شناس (و در عین حال روانی) آدمخوار که نخستین بار از تخیلات توماس هریس (نویسنده رمان اژدهای قرمز در سال 1981) بیرون جست و سپس در پس بازیگری آنتونی هاپکینز سر از سه فیلم بیرون آورد، (سکوت بره ها؛ 1991، هانیبال؛ 2001 و اژدهای قرمز؛ 2002) اگر هیچ خدمتی به دنیای سینما و هنر و ادبیات نکرده باشد، دست کم توانسته است بستر یک دوره آموزشی حرفه ای و تمام عیار از آدمکشی را فراهم کند...

انگار یک رهبر ارکستر هستم

ادوارد راتستین /ترجمه؛ فرهاد فرجاد
«باید این آهنگ لعنتی را از مغزم بیرون کنم». این جمله را ریچارد هنی، همان مامور چشم آبی انگلیسی، زمانی که در ارتفاعات اسکاتلند تحت تعقیب دشمنانش بود، به زبان آورد. صحبت از فیلم «سی و نه قدم» است. چیزی یادتان می آید؟ ریچارد از تکرار یکی از ملودی های هیچکاکی در ذهنش به ستوه آمده بود.

بیایید سری بزنیم به چارلی، همان خواهرزاده بی خبر از همه جای قاتل مری بیوه در فیلم «سایه شک». او هم به نظر می رسید نمی تواند از شر آن ملودی والتز خلاص شود؛ «نمی توانم این ملودی را از سرم بیندازم بیرون!»

حالا برویم سر وقت آن خانم دل تنها در فیلم «پنجره پشتی»، زمانی که در مقام سپاسگزاری به آهنگساز گفت؛ «نمی توانم به شما بگویم که این موسیقی برایم چه معنایی دارد».

همه این شخصیت ها بیگناه بودند، احاطه شده در دنیایی از سوءظن، شک، خطر و تناقض و ذهن همه شان توسط موسیقی آلفرد هیچکاک تسخیر شده بود. این موسیقی گویی رسالت داشت تا با نفوذ در جان مایه آنها، اضطراب، تشویش و هراسشان را افزایش دهد. این موسیقی همانی است که هیچکاک در تمام طول عمرش می خواست نه تنها بازیگران که تماشاگران فیلم هایش را هم بلرزاند...

شمارش معکوس برای برگزاری بیست و پنجمین دوره جشنواره فیلم فجر آغاز شده و سینماروهای حرفه ای به تقلا افتاده اند تا فرصت تماشای فیلم های مطرح جهان روی پرده های نقره ای وطنی را از دست ندهند. اگرچه هنوز فهرستی قطعی و نهایی از فیلم های خارجی جشنواره امسال اعلام نشده اما در گزینه های احتمالی مطرح شده از سوی منابع نزدیک به هیات انتخاب، نام فیلم هایی چون «بابل»، «مردگان»، «مرد حصیری»، «کوکب سیاه» و «راهی به سوی گوانتانامو» به چشم می خورد.
نخستین اخبار رسمی مرتبط با فیلم های خارجی جشنواره بیست و پنجم به اواسط آذرماه گذشته باز می گردد، زمانی که مدیر امور جشنواره های بنیاد سینمایی فارابی از شناسایی و بررسی اطلاعات اولیه حدود دو هزار فیلم خارجی برای حضور در بخش جام جهان نمای جشنواره فجر خبر داد. روابط عمومی جشنواره فیلم فجر به نقل از محمدسعید قائنی نجفی در سایت جشنواره اعلام کرد؛ پس از ارسال مقررات جشنواره از سه ماه پیش به سراسر جهان، از میان مجموع متقاضیان شناسایی شده، تاکنون 667 فیلم بلند و 61 فیلم کوتاه از 67 کشور انتخاب اولیه شده اند و در فهرست آثار دعوت شده قرار گرفته اند. روابط عمومی جشنواره فجر در خبر خود افزود؛ هیات انتخاب بین الملل متشکل از امیر اسفندیاری، جمال امید، محمد بزرگ نیا، مجید شاه حسینی و مجید شیخ انصاری فیلم مناسب نمایش در بخش های مختلف بین المللی جشنواره را از میان آثار فوق انتخاب خواهد کرد...

دبی كان

                       شب آخر در ویورلی هیلز

خونابه حتی بر دامن سفید و چین دار «نورا» هم پاشید. نورا، لیوان افتاده را برداشت و به آرامی شانه های بیمارش را مالید. سرفه های نفس گیر زن كه بند آمد، با چشمانی اشك آلود بر نگاه خیره «نورا» نگریست.

متاسفم عزیزم.

نیازی به عذرخواهی نیست. بهش عادت دارم.

خانم دیوید سن چند هفته بیشتر با مرگ فاصله نداشت. نورا این علایم را می شناخت.

خب، چی می گفتم آهان، برای ازدواج داری از «ویورلی» می ری

نورا لبخندی زد.

نه، دارم به یه بیمارستان شبانه روزی منتقل می شم.

زن، چشمانش را بست و آهی كشید...