او وابسته به گروهكهاي تروريست يا عوامل استكبار جهاني نبود.
او هرگز سنگي را به سمت سربازان جان بر كف مقام عظماي ولايت نشانه نرفته بود.
او پايه هاي ولايت مطلقه فقيه را هم نلرزانده بود.
فقط آمده بود تا در سايه هيجانات همان انتخابات كذايي كه مقام عظماي ولايت ناشي از شور و شعور ملت دانسته بود، وجود پاكش را اثبات كند.
اما پاسخش چه بود؟ گلوله اي داغ كه بر قلبش نشست.
او هرگز نمرده است. شهيدان اين كودتاي شوم محكوم به فنا هميشه نزد ايرانيان زنده اند.
اين لقمه از گلوي دژخيمان ضحاك نشان تاريخ پايين نخواهد رفت.












پیوندهای روزانه
نوشته های پیشین
پیوندها
